Dat alle Turkse katten stapel gek op water zouden zijn is een fabeltje. Ook hier geldt: sommigen zijn er dol op, anderen vinden het maar niks. De oorsprong voor deze misvatting moet gezocht worden in het feit, dat de ontdekster van de eerste Turkse Van katten, Laura Lushington, als bewijs voor wat betreft de herkomst, een foto publiceerde met daarop een zwemmende kat. Alhoewel van de omgeving op deze foto niets is te zien, zou hieruit moeten blijken, dat deze katten afkomstig waren uit de omgeving van het Van Meer. Nadat vervolgens de Turkse Van als zwemmer werd gestigmatiseerd, denken velen nu ten onrechte, dat dit voor alle kattenrassen uit Turkije zou gelden.

Verder wordt meestal gezegd, dat de Turkse Angora een aanhankelijk en zeer innemend ras is, dat de neiging heeft zich aan één persoon extra of uitsluitend te binden. In grote lijnen is dit juist, alhoewel we ook hier niet mogen vergeten, dat we spreken over allemaal verschillende individuutjes. De ene kat zal volledig aan het hiervoor beschreven karakter beantwoorden, andere deels en weer andere in het geheel of bijna niet. Opvallend vind ik zelf, dat dit ras betrekkelijk weinig ruziet. Er zijn natuurlijk wel eens spanningen, maar die worden meestal binnen redelijke tijd, doorgaans zonder bloedvergieten, weer bijgelegd. Dat geldt natuurlijk niet voor elkaar beconcurrerende katers!

Er doen ook nog wel eens verhalen de ronde waarbij dit ras als uiterst fel, onhandelbaar, bijkans zelfs als agressief, wordt afgeschilderd. Dit onjuiste beeld vindt haar oorsprong zo'n 10 tot 15 jaar geleden. De meeste Turkse Angora's uit die tijd waren, hetzij zelf danwel directe nakomelingen (1e en 2e generatie) van uit Turkije geïmporteerde dieren. De leveranciers van deze dieren waren doorgaans de dierentuinen aldaar. Zoals al eerder opgemerkt zijn deze dieren verre van gedomesticeerd en dat hebben veel fokkers en vooral ook keurmeesters in de meest letterlijke zin aan den lijve moeten ondervinden. Sommige dieren die we aankochten waren uitermate vriendelijke en zacht van karakter maar anderen waren angstig en daardoor ook agressief en konden niet worden uitgebracht. 1) Tijdens de FIFe-erkenningsshow van dit ras (witte variëteiten) in Brussel en op de vervolgshow in Velbert beide in 1988 hadden de toenmalige fokkers binnen deze organisatie zoveel mogelijk dieren verzameld, teneinde het toen geldende minimum aantal van 30 (witte) katten aan de keurmeesterscommissie te kunnen presenteren. Veel van deze, vaak al volwassen dieren, waren nog nooit op een tentoonstelling geweest en werden dus uitsluitend voor deze speciale gelegenheid uitgebracht. Dat e.e.a. niet helemaal vlekkeloos is verlopen mag voor zich spreken. Ook in 1990 in Almere, toen de eerste poging ondernomen werd de gekleurde variëteiten binnen de FIFe erkend te krijgen, speelde dit probleem een rol. Immers de gekleurde dieren werden zeker in die tijd niet of nauwelijks uitgebracht op FIFe-tentoonstellingen, omdat ze niet echt konden meedingen en er voor de eigenaars dus niet meer dan een U1 in zat. Dus ook toen weer, net als daarvoor in Brussel en Velbert, veel nerveuze katten met weinig showervaring! Dit alles heeft een negatief en vertekenend beeld voor wat betreft het karakter van de Turkse Angora tot gevolg gehad.

Zeker nu er de laatste tijd niet meer zoveel vanuit de dierentuinen in Turkije geïmporteerd wordt en de fokkers door een goede selectie de minder gedomesticeerde of onhandelbare exemplaren geëlimineerd hebben, doet dit probleem zich zeker bij de bonafide fokkers gelukkig niet meer voor. Natuurlijk is er nog steeds het incidentele dier dat op tentoonstellingen ontploft, maar dat is niet typisch iets voor de Turkse Angora! Bij alle organisaties is het ras volledig erkend en van een gebrek aan showervaring is doorgaans geen sprake meer.

Mijn eigen ervaring is verder, dat het voor het ontwikkelen van een aangenaam en prettig karakter het beste is, wanneer kittens zo jong mogelijk - bij voorkeur vanaf de geboorte - opgroeien tussen de mensen en wel daar waar de meeste huishoudelijke activiteiten plaatsvinden. Een enkele moederpoes zal dat niet willen. In zo'n geval kunt U dan beter wachten tot de kittens een week of drie zijn. Geeft dit misschien wat overlast, bedenk dan altijd, dat wij het zijn die de dieren in ons huis gehaald hebben, het was onze keuze niet die van hen! Vergeet nooit dat het karakter slechts deels erfelijk is bepaald en voor een ander, niet onaanzienlijk deel bepaald wordt door de ervaringen opgedaan in de eerste levensmaanden. Daar ligt voor de fokker een belangrijke en zeer verantwoordelijke taak.

Zorg er zeker als fokker voor, dat U regelmatig contact met Uw kittens hebt (dagelijks altijd een paar keer even in de hand houden) maar tuttel er niet te veel mee! Laat ze hun eigen weg vinden, laat ze zelf (onder toezicht natuurlijk) alles onderzoeken. Hetzelfde geldt voor de nieuwe eigenaren. Realiseer U altijd dat het katten zijn en geen honden, m.a.w. U kunt ze dus veel minder aanleren. Keer op keer maar van alles verbieden maakt de dieren angstig en zal tot reacties leiden die men dan agressief gaat noemen. Vaak is de eigenaar daar zelf schuld aan. Houdt U zich aan deze basisregels dan zal de Turkse Angora zonder meer een aangenaam en zacht karakter ontwikkelen, dat haar zo bij uitstek als huisdier - want dat zijn het toch primair - geschikt maakt.

Men kan zonder meer stellen, dat de Turkse Angora een vrolijke, goede, plezierige en vooral ook speelse huisvriend is, die goed met andere dieren (katten en honden) en niet te vergeten de mens overweg kan. Het is een zachtaardig, maar beslist geen timide beestje dat behoorlijk ondernemend en eigenwijs kan zijn. Toch kan het ras zich soms ook heel afstandelijk gedragen. De Turkse Angora is een onder alle omstandigheden bezige kat, altijd druk, speels met een open eerlijk karakter, zeer aanhankelijk, maar alleen als zij dat zelf willen. 2) Hierbij sluit ik mij volmondig aan! Het stemgeluid is zeer bescheiden en wordt zelden in de strijd geworpen. Je zou kunnen zeggen, dat dit ras het midden houdt tussen de rust van een Pers en de opdringerigheid van een Siamees. Een goede en nagenoeg onderhoudsvrije middenklasser!

De Turkse Angora en de Turkse Van kennen geen specifieke rasgebonden ziektes of gezondheidsproblemen. Dit geldt ook voor alle andere natuurlijke rassen. Natuurlijk zal ook bij deze rassen de gecastreerde kater wat gevoeliger kunnen zijn voor blaasgruis dan de niet gecastreerde, maar dat geldt voor alle rassen. Ook bij het fokken met dit ras valt het keer op keer weer op hoe dicht deze dieren nog bij de natuur staan en hoe gemakkelijk en perfect de bevallingen en de latere verzorging van de kittens verloopt. Het fokken met dit ras is vrij ongekompliceerd in die zin dat dekkingen altijd in één keer slagen ... zwangerschap en bevallingen evenals het opgroeien en opvoeden der kittens verlopen vrijwel zonder problemen en het sterftecijfer onder kittens is denk ik lager dan bij welk ras dan ook. 1)

Is er toch iets niet in orde en weet U zich er geen raad mee: raadpleeg dan altijd Uw dierenarts en gaat U alstublieft nooit zelf dokteren! Wanneer de kat een dag niet eet of eens een keer overgeeft is er meestal niet echt iets bijzonders aan de hand, houdt het dier echter ook op met drinken dan moet U dat zien als groot alarm! Een kat die bijvoorbeeld lang boven z'n drinkbakje gebogen zit maar niets drinkt moet onmiddellijk naar de dierenarts. Vertrouwt U een bepaald gedrag van Uw huisdier niet dan is een goede graadmeter, net als bij de mens, de lichaamstemperatuur. Let U er trouwens wel op dat de gemiddelde temperatuur van een kat ongeveer 1 graad hoger ligt dan bij de mens, dus zo rond de 38o Celsius. Heeft het dier behoorlijke koorts (mer dan 39o) ga dan naar Uw dierenarts!

Reist U veel naar het buitenland vergeet dan niet Uw kat tijdig tegen hondsdolheid (rabiës) te laten enten. In sommige landen is deze enting ook verplicht wanneer U aan een tentoonstelling wilt deelnemen (Duitsland). Uw dierenarts kan U informeren voor wat betreft de verschillende veterinaire eisen van de ons omringende landen.

Iets wat U zelf heel goed kunt bijhouden zijn de uitwendige parasieten zoals de overbekende katten-vlo! Het is het beste wanneer U in de eerste plaats probeert het huis vlo-vrij te houden. Bij voorkeur met een middel dat ook de groei van de larven tegengaat. Is het huis vlo-vrij dan kan Uw kat daar niet meer besmet worden en hoeft U niet allerlei middelen direct op het dier toe te passen! Uw dierenarts of dierenspeciaalzaak zal U graag over de verschillende, in de handel verkrijgbare, preparaten en middelen informeren.

Een ander en veel minder gemakkelijk te herkennen aandoening is de schimmelinfectie. Deze veroorzaakt, naast irritatie voor het dier, ronde kale plekken op de huid die zich, als er niets aan gedaan wordt, steeds verder zullen uitbreiden. Deze aandoening moet door een dierenarts behandeld worden.

Tenslotte is er dan nog de gevreesde oormijt. Die kan heel hardnekkig zijn en manifesteert zich als donkerbruin vuil in de oorschelp en gehoorgang. Oormijt moet behandeld worden met een speciaal daarvoor bestemd middel dat U bij de dierenarts kunt krijgen. Niet behandelde oormijt kan ernstig en blijvende letsel van het gehoor tot gevolg hebben!

Zijn er weliswaar geen erfelijke of rasgebonden afwijkingen en kwalen, dat neemt niet weg dat deze rassen, zijnde katten, natuurlijk niet immuun zijn voor allerlei ziektes en aandoeningen die deze diersoort in haar algemeenheid kunnen bedreigen. Gelukkig kunnen we de dieren tegen een aantal van deze gevaren, door entingen, beschermen. Ook een ziekte als leukemie kan hetzij door inenting of door het vooraf testen van de ouderdieren uitgebannen worden. Het zou te ver voeren alle mogelijke ziektesymptomen van de kat in haar algemeenheid hier te behandelen, daar is dit boekje niet voor bedoeld. Let er op dat Uw dier(en) regelmatig geënt worden tegen de belangrijkste boosdoeners: de katten- en niesziekte! De fokkers testen nagenoeg allemaal, voor ze met fokken beginnen, op de eventuele aanwezigheid van leukemie en enige andere besmettelijke aandoeningen. Daarover hoeft U zich, wanneer U met bonafide fokkers vandoen heeft, zeker in de eerste plaats niet al te druk over maken.

Het gedetailleerd beschrijven van allerlei ziektes en aandoeningen die de kat kan oplopen leidt vaak tot onnodige zorg of nog erger tot allerlei amateuristische diagnoses, met alle gevaren vandien. Vergeet nooit dat ook een ervaren dierenarts vaak veel meer nodig heeft dan een grondig lichamelijk onderzoek om de precieze aard van een meer of minder ernstige aandoening te achterhalen. Ik doel dan op aanvullend bloedonderzoek e.d. Als stelregel kunt u er wel vanuit gaan dat wanneer de kat ernstige gedrags- en karakterstoornissen vertoont - dus zich volkomen anders gedraagt dan U normaal gewend bent - niet meer wil eten en drinken, misschien daarbij braakt en bovendien ook een hoge temperatuur heeft (meer dan 39° Celsius) het zaak is onmiddellijk de dierenarts te raadplegen. Doe Uw dier en Uzelf een lol en ga nooit zelf dokteren! Het zijn vooral de veranderingen in gedrag die een teken aan de wand zijn. Maar als de kat een dagje niet wil eten of eens braakt, dan kunt U het best nog even rustig aanzien. Blijft dit echter dagen duren dan is er iets fout en moet U de dierenarts raadplegen! 2)

Resumerend komt het er dus op neer dat het belangrijk is Uw dier altijd goed in de gaten te houden. Afwijkend gedrag heeft iets te betekenen. Ga nooit zelf dokteren en experimenteer zeker nooit met specifieke medicamenten zoals bijv. antibiotica. U gaat voor een longontsteking, een zware griep of harnekkige verkoudheid toch ook naar Uw huisarts. Gun Uw dieren diezelfde luxe! Zij zijn ook wat betreft hun gezondheid geheel van U afhankelijk.

Noten